dollemhina.punt.nl
Laatste artikelen

Ik was één met een engel...

Het is 3,5 maand geleden dat ik afscheid heb moeten nemen van mijn lieve meisje. Er is veel gebeurd in die tijd maar één ding nog niet. Mientjes website... Die is er nog altijd en die moet ik nog "afsluiten".  Een moeilijk moment omdat het het laatst tastbare is dat ik nog van haar heb. Maar het wordt tijd dat ik haar laat gaan...ook op deze website. Over een week gaat fase 2 van mijn gebit beginnen en de herstelperiode daarna moet een stap worden naar een nieuwe toekomst. Een toekomst waarvan ik nu ook nog niet weet hoe die er uit gaat zien maar die ik open en onbevangen tegemoet wil treden. En daarom is dit het moment om afscheid van Mientjes website te nemen. Mientje, die voor altijd in mijn hart en geheugen gegrift zal staan en verbonden zal zijn met de woorden lief, aanhankelijk, knuffelkont en gezelligheidsdier...want dat was Mien.

 

Zo veel liefde, zo veel Mhina...zo'n groot gemis!

 

 

~ Mhina ~

 

"Nooit meer op mijn schoot,

nooit meer aan mijn zij,

Voor altijd in mijn hart,

voor altijd heel dichtbij"

 

Saskia.

Reacties (5)

Kabbelen...

Het leven kabbelt momenteel vrij rustig voort. Mijn kaken zijn ondertussen goed hersteld en ik geniet vooral van het mooie weer dat we hebben. De renovatiewerkzaamheden gaan ondertussen wel volop door en dat betekent o.a. voor vandaag en morgen dat er asbest wordt verwijderd. Vandaag aan de voorkant en morgen aan de tuinzijde...

 

Een hoop gedoe en niemand mag zijn woning in- of uit tussen 07.30 uur en 16.30 uur. Althans, niet aan de zijde waar het asbest verwijderd wordt. 

 

De komende 6 weken, de tijd totdat mijn tanden worden getrokken, heb ik 11 afspraken met artsen e.d. staan, pffffttttt...  Normaal gesproken mijd ik dat soort zaken zoveel mogelijk maar nu is het even niet anders. Vier keer tandarts, 3 x oogziekenhuis, 2 x reumatoloog, 1 x internist/hematoloog in Doetinchem en 1 x hematoloog in het Radboud. Het wordt dus nog druk genoeg. Vandaar dat ik nu maar even intens geniet van de relatieve rust en het prachtige weer.

Saskia :-)

Reacties

Verleden, heden en toekomst...

Drie belangrijke begrippen die elk zo hun eigen benadering vereisen. Drie begrippen die met elkaar verbonden zijn maar toch elk hun eigen scherp begrensde tijdspanne kennen. Maar die ook steeds weer verschuiven...

Over een jaar zullen die drie begrippen weer een hele andere inhoud hebben maar voor nu draait het verleden voor mij om Mhina, haar overlijden en het aanvaarden. Het verwerken van die hele moeilijke laatste dagen waarin ik amper wist wat me overkwam vanwege het noodtempo waarin alles zich voltrok, het bijna niet kunnen bevatten van dat wat onvermijdelijk werd, mijn wanhoop, Mhina's honger, Mhina die zich, een half uur voordat de dierenarts kwam, nog zo vreselijk verslikte dat de dierenarts bijna niet meer had hoeven komen, omdat ze bijna gestikt was... Ja, het waren hele nare dagen die hun sporen hebben achtergelaten.  Ik kan ondertussen weer over Mhina praten zonder in tranen uit te barsten, ik kan haar overlijden benoemen en droge ogen houden maar die laatste dagen, die vliegen me nog altijd naar de keel. Dus dat stukje verleden is nog niet helemaal afgerond, dat heeft nog iets meer tijd nodig.

Het heden staat voornamelijk in het teken van herstellen. Herstellen van de getrokken kiezen. Dat herstel loopt niet zo voorspoedig helaas doordat zich allerlei abcessen zijn gaan vormen ten gevolge van losgeraakte stukjes/splinters kaakbot. Na 8 dagen anti bioticum en nog geen verlichting, zijn er nu drains geplaatst. Hopelijk gaat het hiermee wat beter.

De toekomst was iets waar ik me even niet mee bezig wilde houden. En dan met name mijn toekomst voor wat betreft hulphonden. Weer een hulphond? Nooit meer een hulphond? Uberhaupt nog een hond? Of misschien maar gewoon een kat? Ik wist het even niet en wilde er ook even niet over nadenken. Maar gelukkig komt er dan toch weer een dag dat je daar wel weer over na gaat denken en ja, dan heb je ook geen twijfels meer...er moet gewoon weer een hulphond komen. Gelukkig heeft mijn zorgverzekeraar zonder enig probleem (en zonder daarvoor een nieuwe aanvraag te hoeven doen) een nieuwe machtiging voor een hulphond afgegeven. En ik kan zelfs melden dat er al een mogelijke kandidaat is :-) Maar ze is nog jong en net met haar opleiding begonnen. Ze is dus voorlopig nog niet klaar en zit nu gezellig bij een trainer in huis waar er met haar gewerkt wordt aan al die zaken die ze straks als hulphond moet kunnen. Uiteindelijk komt dit wel goed uit omdat het nu geen goed moment is voor een nieuwe hulphond. Over 8 weken moet ik mijn tanden laten trekken en ook dat zal niet makkelijk worden voor me. En om nu voor een week of wat een nieuwe, jonge hulphond in huis te nemen, en die dan vervolgens voor een paar weken weer ergens anders onder te moeten brengen, dat is niet zinvol. Niet voor de hond en niet voor mij. Het zal dus pas rond 1 juni zijn dat de nieuwe hulphond hier komt.

Saskia :-)

Reacties (9)

Zes weken...

Het is vandaag zes weken geleden dat ik afscheid heb moeten nemen van Mhina. Ik hoef niet meer om de haverklap te huilen en de leegte in huis en in mijn leven voelt niet meer zo kil. Maar ik mis haar nog steeds heel erg. Elke keer als ik met de rolstoel vertrek, dan loopt er niets naast me, dat klopt niet. Elke keer als ik naar bed ga, ligt er niets naast me, dat klopt niet. Elke keer als ik naar het ziekenhuis moet, dan ben ik daar alleen, dat klopt niet. Elke keer als ik bij mijn ouders op bezoek ga, dan ga ik alleen, dat klopt niet.

Maar voor nu is het niet anders en ik probeer me wel bezig te houden met van alles en nog wat. Ik ga er in ieder geval dagelijks uit, frisse lucht opdoen en uitwaaien...dat werkt bij mij altijd ontspannend en helend. En met de verhuizing van mijn ouders, die nu achter de rug is, komen er  onverwacht maar wel heel leuk, ook klussen op mijn pad. Zo hadden mijn ouders een stel manou stoelen over met zalig dikke kussens erin. In huis kon ik ze niet kwijt maar ik vond ze wel erg leuk voor in de tuin :-) Nu had ik in de tuin een hardhouten tuinbank en tafel staan die meer in de weg stonden dan dat er gebruik van werd gemaakt. Met die twee mooie stoelen, kon ik de tafel en bank wegdoen maar moest ik wel weer iets verzinnen om als tafel te dienen. En dus heb ik twee blank houten kistjes gehaald en die ben ik nu lekker in de buitenbeits aan het zetten :-)

 

Als ze straks klaar zijn, zet ik ze op hun zijkant, zodat je in de kubus kijkt, en zet er een paar wieltjes onder. En zo heb ik dan straks twee zalige fauteuils in de tuin die elk hun eigen tafeltje hebben om je koffie op te zetten en je boek in te leggen bijvoorbeeld :-)

 

En met de olympische spelen die vandaag beginnen en volgende week het plaatsen van dubbel glas in mijn woning, hoef ik me de eerste tijd nog niet te vervelen :-)

Saskia.

Reacties (2)

Hoe het dinsdag ging...

 

Nadat maandag mijn ouders veilig waren verhuisd en 's avonds lekker in hun eigen bed in hun nieuwe woning konden ploffen, was ik dinsdag aan de beurt bij de kaakchirurg. Al mijn kiezen moesten eruit.

Hier lig ik nog lekker ontspannen aan het infuus dat moet zorgen dat ik niet zo makkelijk bloed, ter voorbereiding op de ingreep...

 

De ingreep zelf verliep relatief vlot. Een uur was er nodig om de 9 kiezen te trekken en vervolgens alles weer te hechten. Dat viel dus al met al wel mee...

Nu is het 4 dagen later en ik heb nog steeds erg veel pijn, een opgezet gezicht en koorts. Maar goed, dat schijnt er allemaal bij te horen. Het is erg lastig om de pijn voldoende en lang genoeg te onderdrukken omdat ik maar zo'n beperkt aantal pijnstillers kan hebben. En 9 kiezen laten trekken en dat met alleen paracetemol bestrijden, dat lukt toch echt niet kan ik je verzekeren. Ik gebruik er nu ook Codeine bij en dat gaat iets beter. Het werkt een uur maar dan moet ik vervolgens weer 3 uur wachten voor ik de volgende dosis mag. Het is dus 1 uur redelijk pijnvrij en vervolgens 3 uur vergaan van de pijn. Ik hoop dat over een dag of 2 de ergste pijn zal gaan zakken zodat het voor mij weer iets draagbaarder wordt.

Saskia.

Reacties (2)

Druk...

Het was hier de afgelopen tijd druk. Mijn ouders verhuizen morgen over en dus was het de afgelopen tijd veel afspraken met aannemers, schilders, leveranciers, op- en neer naar de woning rijden om mensen er in te laten of juist weer af te sluiten etc. Maar morgen is het dan zover, dan komen mijn ouders weer hier wonen.En ik kan niet anders zeggen, alle werk en inspanningen hebben hun vruchten afgeworpen, de woning is prachtig geworden! En als we dan morgen de verhuizing zelf gehad hebben, dan mag ik dinsdag het ziekenhuis in om aan de eerste fase van mijn gebit te beginnen.

Door alle drukte had ik niet de tijd om bij van alles en nog wat stil te staan...ik kon gewoon niet stil blijven staan omdat alles om me heen in een razend tempo wel doorging en ik wel mee moest draaien. Maar wat blijft, is dat bij alles wat ik doe, Mhina er niet is. Dat blijft een pijnlijk en intens gemis. Nu eerst morgen nog even door, dan dinsdag mijn kiezen eruit en daarna zie ik wel weer verder.

Saskia.

Reacties (3)

Een wereld zonder Mhina...

is een wereld die gewoon door draait terwijl ik slechts met moeite een beetje mee hobbel. Het is dat er zaken zijn die gewoon doorgaan en ik soms wel mee moet doen maar voor de rest gaat alles aan me voorbij.

Vanaf het wakker worden tot het 's avonds weer slapen gaan en elke minuut daar tussen in, mis ik Mhina. Ze was er altijd, 's ochtends bij het tandenpoetsen, zat ze naast me. Moest ik een boodschap doen of naar het ziekenhuis, Mien was er. Koffie drinken? Mhina lag bij me op schoot. En zo gaat het de hele dag door, bij alles wat ik doe...is Mien er niet.

 

Ik kan niet over haar praten zonder dat de tranen in mijn ogen opwellen, ik kan niet buiten in mijn rolstoel rijden zonder dat de tranen over mijn wangen stromen...ze hoort er te zijn. Ze hoort bij elk aspect van mijn leven, maar ze is er niet.

 

Saskia.

Reacties (3)

Weer thuis...

Nadat Mhina gisteren gecremeerd is, kon ik haar vandaag weer ophalen. En nu is ze dus weer thuis, hier bij mij, waar ze hoort.

 

Saskia.

 

Reacties (2)

"Mijn leven is van mij..."

 

Vanochtend om 10.45 uur is mijn allerliefste meisje veilig in mijn armen overleden.

Immens verdriet is alles wat rest...

Saskia.

 

 

 

"Ik hunker naar vriendschap en wil graag geborgen zijn,

Ik deel in jouw blijdschap en ook als er zorgen zijn,

Maar vraag niet mijn leven,

dat kan ik jou niet geven....

Mijn leven is van mij."

 

 

 

 "Ik ben niet van jou

Nee, ik ben vrij...

Mijn leven is van mij"

 

~Mhina~

 

Geboren 6 april 2010   -   Overleden 27 december 2013

Reacties (10)
Een donderslag bij heldere hemel...

Voor veel lezers zal de blog van vandaag als een donderslag bij heldere hemel komen. Voor een enkeling, met name diegenen die dicht om me heen staan en in het dagelijks leven veel met Mhina te maken hebben, is het een minder grote schok maar net zo verdrietig.
 
Nog niet zo lang geleden is er bij Mhina, na een scopie van de slokdarm, een slokdarmverlamming vastgesteld. Hierdoor is het erg lastig voor het voedsel om de maag te bereiken. Je kunt proberen dit te verhelpen door het voer wat zachter te maken, een beetje papperig, en de hond rechtop eten te geven en na het eten nog een poos rechtop te houden. Je hoopt dat de zwaartekracht dan het werk van de slokdarm overneemt en het voedsel alsnog de maag bereikt. Bij Mhina bleek dit niet goed te werken helaas. Ze krijgt nu sinds 2 dagen medicijnen die de spieren van haar slokdarm mogelijk nog iets kunnen activeren. Echter, door mijn dierenarts en door de neuroloog is me zeer duidelijk gemaakt dat de kans dat deze medicijnen werken, erg klein is. Feit is dat 60% van de honden met een verworven (dus een niet-aangeboren) slokdarmverlamming dit niet overleeft. Maar het is een laatste poging om Mhina nog te helpen. Als de medicatie niet werkt, kan ik helaas niet anders dan Mhina in te laten slapen omdat ze langzaam aan het verhongeren is.  
 
Mien is van onder tot boven onderzocht, MRI, röntgenfoto's, echo, biopten, een scopie, bloed- en urine onderzoek... Utrecht, Wageningen, internisten, neurologen, noem het op en Mhina heeft het ondergaan en we zijn er geweest. Helaas is de onderliggende oorzaak voor de slokdarmverlamming die Mhina heeft, niet te vinden.  
 
Ik heb me tot nu toe in het openbaar hier niet over uitgelaten maar ik snap ook wel dat ik nu toch iets moet zeggen. Want, zoals ik al aangaf, als de medicijnen niet werken, dan zal het nog maar een kwestie van een paar dagen zijn voordat ik Mhina in zal moeten laten slapen. Om die schok enigszins op te vangen, heb ik besloten om nu toch maar vast een berichtje te plaatsen.

Saskia en Mhina.




Reacties (7)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Categorieën
Welkom!
 
Welkom op de site van mijn hulphond Mhina.

Mhina is opgeleid door de Martin Gaus Geleide- & Hulphondenschool te Lelystad.


E-mail
 
Via onderstaande link kun je me een e-mail sturen.
 
You can send me an e-mail by clicking the link below
 
Het weer in Doetinchem
 
Find more about Weather in Doetinchem, NL
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl